ԱՐԱՄ ՆԻԿՈԼՅԱՆ. Ես փորձում եմ հասանելի լինել այն մարդուն, ով ցանկանում է կրել իմ հագուստը

Հայաստանի Պատմության թանգարանի նախասրահում հունիսի 4-ին կայացավ դիզայներ Արամ Նիկոլյանի "Ուրֆա. Վերածնված արժեքներ" հավաքածուի ցուցադրությունը: Սա դիզայների անհատական 4-րդ ցուցադրություն էր: ԲԱՐՈՄԵՏՐ-ը նույնպես ներկա էր ցուցադրությանը, որի մասին նաև զրույց ունեցավ դիզայների հետ:

Ձեր նոր հավաքածուն կրում էր "Ուրֆա. Վերածնված արժեքներ" անվանումը: Ինչպես գիտենք, Ուրֆա՝ նույն Եդեսիա քաղաքները համարվել են իլի կենտրոն: Ինչպե՞ս առաջացավ գաղափարը անդրադառնալու հին հայկական մշակույթին:

Գաղափարը ծագեց, երբ ծանոթացա Հրազդան Թոքմաջյանի Ուրֆայի ասեղնագործության մասին գրքին: Ինձ գրավեց Ուրֆայի այդ շրջանի խորհրդանշական ասեղնագործությունը` ոսկե և արծաթե թելերի համադրությամբ: Ուսումնասիրելով այլ երկրների ասեղնագործությունը, ուրիշ ոչ մի տեղ նման նախշեր չէի նկատել: Իտալականի մեջ ինչ-որ նմանություններ կան, բայց այնտեղ մի փոքր այլ է: Գաղափար կար հավաքածուի մեջ միանգամից ներառելու Ուրֆայի,Մարաշի, Այնթապի,Վանի ասեղնագործության տարատեսկաները:

Հավաքածուի ցուցադրության ժամանակ զգեստները կարծես լրացրեցին Սիրուշոյի "Պռեգոմեշ" աքսեսուարները, որոնց հիմքում ևս հին հայկական զարդերն էին: Ո՞ւմ կողմից էր համագործակցության առաջարկը:

Համագործակցության առաջարկը եղել է իմ կողմից, քանի որ թե՛ իր և թե՛ իմ գաղափարները համընկան այս պարագայում. Վերածնել հին արժեքները, դարձնել նորաձև: Սիրուշոն կարողացել էր հին հայկական մշակույթը ճիշտ մատուցել զարդերի տեսքով: Ես հետևում էի, ինձ շատ հետաքրքրում էր իր աշխատանքը: Փորձեցի նույն մեսիջը ուղղել հագուստի մեջ:

Ցուցադրության վայրը՝ Պատմության թանգարանը, անշուշտ, նպաստեց ընդհանուր կոլորիտի ստեղծմանը: Այլ տարբերակ մտածե՞լ էիք:

Ըստ թեմատիկայի, շատ կարևոր է ընտրել ճիշտ վայր, քանի որ միջավայրը անմիջական ներգործություն ունի մարդկանց վրա և շատ անգամ դրանից կարող է կախված լինել` հավաքածուն մարդկանց դուր կգա՞, կնկալվի՞, թե՞ ոչ: Ուրախ եմ, որ, համենայինդեպս, մինչ օրս, ստացվել է իմ առաջ դրված խնդիրը լուծել` ճիշտ ընտրել ցուցադրության վայրը: Ինչ վերաբերում է վերջին ցուցադրությանը, առանց այլ տարբերակների, միանգամից կանգ առա Պատմության թանգարանի վրա, քանի որ այստեղ ամփոփված են մեր երկրի, ազգային մշակույթի հին ու նոր տարրեր:

Որքա՞ն ժամանակ պահանջվեց Ձեր վերջին ցուցադրությունը կյանքի կոչելու համար:

Եթե սկսեմ ուսումնասիրությունից, մոտավորապես երկու-երեք ամիս: Ներկայացված 37 կտոր հագուստները իմ աշխատակազմի, թիմի շնորհիվ կարվել են ընդամենը 20 օրում, իսկ կազմակերպչական մասը տևեց մոտավորապես մեկ ամիս:

Ինչպե՞ս կգնահատեք Ձեր վերջին ցուցադրությունը հինգ բալանոց սանդղակով:

Ճիշտ չի լինի, որ ես գնահատեմ, բայց փորձեմ: Երևի՝ "3+": Կային թերություններ, միգուցե, մյուսները չեն նկատել, բայց իմ աչքից չի վրիպել: Խոսքը, կազմակերպչական, տեխնիկական խնդիրների մասին է: Սկսած հավաքածուի ստեղծման աշխատանքներից մինչև կազմակերպչական մասը ես ինձ վրա եմ վերցնում: Բայց դա սխալ է, կան հարցեր, որ պետք է մասնագետները զբաղվեն, բայց վատ բնավորություն ունեմ` ավելի հանգիստ եմ լինում, երբ ես եմ զբաղվում բոլոր հարցերով:

Ինչքա՞ն գումար է անհրաժեշտ նման ցուցադրություն կազմակերպելու համար:

Մոտ 15-20 հազար դոլար: Սակայն իմ դեպքում ընկերներս, հեռուստատեսային ոլորտի գործընկերներս միշտ կողքիս են: Այս ցուցադրությունը կայացավ քաղաքապետարանի "Երևանյան ամառ" ծրագրի շրջանակում, տարածքի հարցում աջակցեց Մշակույթի նախարարությունը: Ինչպես գիտեք, հեշտ բան չէ այսօր քաղաքի կենտրոնում փակել մի հատված ու միջոցառում անել: Որոշ գումար տրամադրեց "ՋԵՐՄՈՒԿ ԳՐՈՒՊ" ընկերությունը, ինչի համար շնորհակալ եմ:

Ի՞նչ սկզբուքնով ընտրեցիք Ձեր հիմնական մոդելին` Աննա Գրիգորյանին:

Երկար ժամանակ մարդ էինք փնտրում, ով հարմար կլիներ իմ հագուստը ներկայացնելու համար: Ընտրությունը կանգ առավ Աննայի վրա, որովհետև այն ամենը, ինչ ցանկացել եմ ցույց տալ իմ հագուստների մեջ, իր կերպարում կար. ինձ պետք էր ժամանանակից, ուժեղ հայ կին: Գոհ եմ արդյունքից ու շնորահակալ Աննային, ինքը իր առջև դրված խնդիրը կատարեց "5+"-ով, շատ պրոֆեսիոնալ աշխատեց:




Որպես մոդել էր հանդես գալիս նաև Հանրային հեռուստաընկերության "Առավոտ լուսո" ծրագրի հաղորդվարուհի Լիլիթ Մուրադյանը: Ո՞ւմ գաղափարն էր: Գո՞հ եք արդյունքից:

Ինքը իմ հավաքածուի, այսպես ասած, երկրորդ դեմքն էր: Որպես հայտնի մարդ, առաջարկեցի Լիլիթին, համաձայնեց: Բավականին գոհ եմ, որովհետև ինքը կարողացավ անկաշկանդ, առանց վախի, ճիշտ մատուցել իմ հավաքածուից որոշ զգեստներ:

Հայկական դիզայներների արտադրանքը մրցունա՞կ է արդյոք արտերկրում:

Գաղափարների առումով մրցունակ ենք, հնարավորությունների առումով` ոչ: Եվրոպացուն շատ դժվար է զարմացնել, միայն ազգային տարրեր պարունակող հագուստը կարող է նրանց ուշադրությունը գրավել:

Մեր երկրում, դիզայներական ոլորտում ի՞նչ խնդիրեր կան: Լուծման ի՞նչ ուղիներ կառաջարկեք:

Խնդիրներից մեկը թեթև արդյունաբերությունն է: Ամեն մեկս առանձին ունենք ատելյեներ ու չունենք հնարավորություն լայն մասայական արտադրություն կազմակերպելու: Մյուս խնդիրը ոլորտի ծերացումն է: Դերձակ, տեխնոլոգ, կոնստրուկտորի մասնագիտությունները ներառված չեն Բուհերում որպես առանձին մասնագիտություններ: Բուհերի 99 տոկոսը տալիս է միայն նկարիչ-դիզայների կամ դիզայներ-մոդելավորողի որակավորում: Աշխատողի ռեալ խնդիր ունենք: Տղամարդու կոստյում կարող ամենաերիտասարդ դերձակը 50 տարեկան է: Տարիներ հետո մենք չենք ունենա լավ կոստյում կարող դերձակ, իսկ, ինչպես գիտեք, դա բավականին բարդ աշխատանք է: Օտարամոլությունը խնդիր է, ուրիշինը ավելի ենք գնահատում, քան սեփականը: Վրաստանում, օրինակ, իրենց տեղական արտադրանքը շատ բարձր են գնահատում: Մեզ մոտ նախընտրում են ֆեյք, կրծին գրված կեղծ բրենդի անունով շապիկ կրել, քան հայկական արտադրության որևէ հագուստ: Մտածում են` հայկական է, ուրեմն վատն է: Չկա այդպիսի բան: Մյուս խնդիրը` մենք կտորները ձեռք ենք բերում ոչ թե արտադրողից, այլ երրորդ-չորրորդ ձեռքի վաճառողից ու ինքնարժեքը արդյունքում բարձրանում է: Խնդրի լուծումը տեսնում եմ թեթև արդյունաբերության զարգացման մեջ: Խորհրդային շրջանում մենք ունեցել ենք հզոր արդյունաբերություն: Իշխանությունները պետք է աջակցեն, ներդրում անեն այս ոլորտում, որովհետև հայկական արտադրանքը մրցունակ է գաղափարային առումով, ֆինանսական հնարավորություններ չկան:

Կարծիք կա, որ վրացիները ճաշակի առումով մրցակից չունեն: Համաձա՞յն եք:

Այո, համաձայն եմ: Հիմա թե՛ Ռուսաստանում թե՛ Եվոպայում շատ հայտնի վրացի դիզայներներ կան, որոնք թելադրում են նորաձևության կանոններ: Վրաստանում կա երեք նորաձևության շաբաթ` մեկը Բաթումիում, երկուսը` Թբիլիսում: Իրենց հետաքրքրվածութունը նորաձևության հանդեպ մշտապես մեծ է եղել:

Ինչպե՞ս են հագնվում հայերը: Թրենդերի ու հակաթրենդերի մասին:

Հայերը ծայրահեղությունների մեջ ընկնող են: Մաքսիմալիստ են ու բրենդամոլ: Գալիս են դիզայների մոտ հագուստ պատվիրելու, ուզում են, որ հայտնի բրենդի անուն գրվի վրան: Ցուցամոլություն կա, հագնվում են ոչ թե իրենց այլ դիմացինի համար: Հիմա շատ է նկատվում կանանց զգեստապահարանի վրա տղամարդու զգեստապահարանի ազդեցությունը և հակառակը: Ես կանանց մեջ գնահատում եմ կանացիությունը, տղամարդկանց մեջ` առնականությունը: Եվ, որքան էլ սա համաշխարհային նորաձևության թրենդ է համարվում, ինձ համար անընդունելի է: Ես դա հակաթրենդ եմ համարում: Կար ժամանակ, որ տղաներն ուղղակի ծիածաղով կվերաբերվեին, որ ինչ-որ մեկը ծաղկավոր վերնաշապիկ կրեր, հիմա դա թրենդ է համարվում: Կար սպիտակ տաբատների "դարաշրջան"` բոլորը համատարած այն կրում էին, չգիտես որտեղից մոդա ընկավ կանաչ-դեղին համադրությունը: Հետո մոդայիկ դարձան նեոնային գույները: Ինձ համար, օրինակ, անընդունելի են այդ քիմիական գույները, չեմ սիրում ոչ հագուստի մեջ ոչ ինտերիերում: Մեր երկիրը փոքր է և այն ինչ արդեն շատ մասսայական է դառնում ու բոլորը սկսում են կրել` կորցնելով ինքնատիպությունը, հակաթրենդ է:

Ինչպիսի՞ն է Ձեր գնային քաղաքականությունը:

Ես փորձում եմ հասանելի լինել այն մարդուն, ով ցանկանում է կրել իմ հագուստը:

Հագուստը, որը կրում եք, ինքնե՞րդ եք կարում:

Ե՛վ կարում եմ և՛ գնում: Բայց միշտ ինչ-որ բան փոխում եմ` կոճակներ կամ աքսեսուարներ եմ ավելացնում: Վատ բնավորության գիծ ունեմ, եթե տեսնեմ իմ կրած հագուստը ինչ-որ մեկն էլ է կրում, էլ չեմ հագնի:

Այնուամանայնիվ, ո՞վ է թելադրում "նորաձևություն" ասվածը:

Հայաստանում անհասկանալի է, թե ով է թելադրում: Իմ թվարկած սպիտակ տաբատներն ու դեղին-կանաչ համադրությունը ի՞նչպես դարձան մոդայիկ, անհասկանալի է: Ինչ վերաբերում է այսօրվա երիտասարդներին, ես նկատում եմ, որ սկսել են գրագետ ու ճաշակով հագնվել: Միջին բրենդային խանութներն էլ ավելի մատչելի են դարձել: Էնպես որ, թեկուզ քիչ գումարով կարելի է հագնվել ճաշակով:



 

ԲԱՐՈՄԵՏՐ

21:22 Հունիս 08, 2015

Ամենաընթերցված նյութեր