ԱՇՈՏ ՂԱԶԱՐՅԱՆ. "Արվեստը պետք է ժողովրդին իր ետևից տանի"

ԲԱՐՈՄԵՏՐԻ ուշադրության կենտրոնում են մարդիկ, ովքեր ունեն մեծ վաստակ և հեղինակություն, ովքեր իրենց ոլորտներում կարծիքի առաջատարներ են: Երևի մեր քաղաքում չի լինի չափահաս որևէ քաղաքացի, ով չճանաչի նրան, ով հիացած չլինի նրա հեղինակային նախագծերով և անզուգական տաղանդի առհավատչյա դարձած բազմաթիվ դերակատարումներով:

Պարոն Ղազարյան, ըստ Ձեզ, մարդկանց այսօր  ինչպիսի՞ հումորն է դուր գալիս, կամ ի՞նչն է ստիպում նրանց ծիծաղել: Ի՞նչ պահանջներ են դրված  երգիծաբանների առջև: Արդյո՞ք պետք է գնալ պահանջարկի ետևից: 

Հումորը արվեստ է, իսկ արվեստը պետք է օր օրի, ժամ առ ժամ բարձրացնի մարդկանց մակարդակը,  նրանց ավելի լավը դարձնի: Եթե նայենք պահանջարկին, պետք է մատուցենք միայն ցածրորակ "արտադրանք": Միանշանակ է, որ արվեստը պետք է բարձր լինի ու ժողովրդին իր ետևից տանի: Դպրոցական երեխաները հեռուստացույց են նայում, այնքան շուտ են վատը ընդօրինակում, որ հետո նույն բառապաշարով ընկերների հետ խոսում են բակում կամ դպրոցում: Առաջ մարդիկ հավ չէին կարողանում մորթել, ասում էին` շնչավոր է: Հիմա նրանք հանգիստ նայում են, թե ինչպես են սերիալներում մարդ սպանում: Դեռևս արժեհամակարգ չձևավորած երեխան այս առումով շատ խոցելի է: Երեխան նայում է և իրեն թվում է` էդպես էլ պետք է լինի:

Հնարավո՞ր է գրական լեզվով, այսպես ասած, "համով հումոր" մատուցել:

Այո, հնարավոր է, ամեն ինչ կախված է պրոֆեսիոնալ սցենարիստներից: Մեր հումորը երբևէ այս մակարդակի չի եղել: Շնորհքով մարդիկ շատ կան, որոնք, ցավոք, ճիշտ սցենարիստների ու ռեժիսորների ձեռքը չեն ընկնում: Շնորհալի երիտասարդներին, որոնք քիչ չեն, պետք է ճիշտ ուղղու վրա դնել:

Աշոտ Ղազարյանի "ծիծաղի, հումորի, խոսքի" դպրոց-ստուդիայում ընդունելությունը կատարվում է 9-16 տարեկանների շրջանում: Ինչու՞ եք սահմանել հենց այս տարիքային շեմը: Եվ արդյո՞ք հնարավոր է սովորեցնել` լինել հումորով, մի՞թե դա բնատուր չէ:

9 տաերեկանում արդեն գրաճանաչ են, 16-ից հետո էլ առանց պարապելու ընդունվում են Կինոյի և թատրոնի պետական ինստիտուտ: Շատերը նույնիսկ` անվճար: Դպրոցը միայն հումորի չէ, կարելի է ասել, դերասանական դպրոց-ստուդիա է` հումորի ուղղվածությամբ: Իմ նպատակը մեծ հաշվով, նրանց լավ մարդ ու լավ քաղաքացի դարձնելն է ապագայում, ինչու չէ նաև` լավ հանդիսատես: Ամենակարևորը, փողոցից կտրում ենք և, որ պակաս կարևոր չէ` համակարգչային մոլեռանդ խաղերից ու վատ դրսևորումներից ենք հեռու պահում: Մեծ հաշվով, ով ինչ դառնալու է` կդառնա: Կարևորը լավ մարդ ու քաղաքացի դառնան:

Դա այն տարիքն է, որ ավելի շատ ծնողների ցանկությունն է գերակշռում, քան երեխայի: Ի՞նչ ակնկալիքով են ձեր դպրոց բերում` "աստղ դարձնելու" փափագո՞վ:

Մի մայր երեխային բերեց, ասաց. "Պարզապես ուզում եմ, որ համակարգչից կտրվի, շփվի հասակակիցների հետ": Ընթացքում բացահայտեցինք, որ շատ տաղանդավոր երեխա է: Ընդունվողների մեջ շատ թաքնված տաղանդներ են պատահում, իրենց պետք է բացել, ինքնադրսևորվելու հնարավորություն տալ: Տատիկ-պապիկներն են հիմնականում շատ ոգևորված բերում թոռնիկներին, գովում-գովում` ասելով. "Էդ ի՜նչ երեխա է պրն. Ղազարյան` տաղանդ": Հետո տեսնում ենք, որ նորմալ երեխա է: Ծնողի համար իր երեխան միշտ տաղանդավոր է, հատկապես` տատիկների ու պապիկների համար:

Գաղտնիք չէ, որ ցանկացած աշխատանքի մեջ ամենադժվարը սկիզբն է: Ինչպե՞ս դպրոց հիմնելու միտքը ծագեց : Ի՞նչ ձեռքբերումներ ունի դպրոցն այսօր:

Ես այս գործը անում եմ, որովհետև սիրում եմ երեխաներին: Նրանց բոլորի նկարները ունեմ իմ հեռախոսում: Երբ հյուրախաղերի եմ գնում, կարոտում եմ` նկարները նայում եմ, կարոտս առնում: Ինձ համար շատ հաճելի է աշխատել երեխաների հետ:

Ովքե՞ր են դասավանդում դպրոցում:

Դասախոսները թատերական ինստիտուտում են նաև դասավանդում, մանակավարժական համալսարանում, կոնսերվատորիայում: Նույնիսկ լսողության զգացում չունեցող երեխային երգացնում են, զարմանում եմ: Երգի ուսուցչուհին ասում է."Աշոտ, իմ կարծիքով էդպիսի երեխա չկա, որ լսողության զգացում չունենա, ուղղակի ավելի կամ պակաս զարգացած է: Թույլին պետք է ուժեղացնել":

1968-ին ընդունվեցիք Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտ: Ինչպիսի՞ պահանջներ էին այն ժամանակ և այսօր:

Այն ժամանակ շատ բարդ էր: Ես ընդունվել և ավարտել եմ Վարդան Աճեմյանի կուրսը: Կուրսում միակ մարդն էի, որ կարմիր դիպլոմով ավարտեց: Հիմա շատերին ինստիտուտներ, համալսարաններ ընդունում են, որ շենքը պահեն, տեղերը պահեն:  Առաջ ընտրում էին լավագույններին: Ապագա դերասանները պետք է շատ կարդան:  Ծնողների առաջին հարցը, երբ երեխաներին բերում են ինձ մոտ այն է, թե սերիալներում կխաղա՞ն: Պատասխանում եմ` ձգտեք ավելի լավ տեղերում խաղան: Չնայած լավ սերաիալներ էլ են լինում, չի կարելի բոլորին նույն հարթության վրա դիտարկել,  պարզապես վատը միանշանակ ավելի գերիշխում է:

Շատ են քննադատում թատրոնի դերասաններին, որոնք խաղում են սերիալներում: Ո՞րն է այս հարցում Ձեր տեսակետը:

Ոչ մեկը իրավունք չունի մեղադրելու: Իրեն էդպես է հարմար, լավ են վարձատրում, մարդն էլ ընտանիք է պահում` խաղում է: Կան դերասաններ, որոնք իրենց կատարողականությամբ այնքան բարձր են, որ սերիալում խաղալով հանդերձ ամենևին չեն գցում իրենց "կլասը":  

Որո՞նք են եղել վերջին ներկայացումները, որ խաղացել եք և ո՞րն է եղել ամենասիրելի դերը:

"Բարև, ես մնում եմ", "Մեր օրերի երգը"` Վահրամ Սահակյանի գրած: "Ես ապրում եմ Երևանում"-ը գրեցին "Վիտամինի" տղաները` Չարենցն ու Ռոբը: Ես ու ռեժիսորը` Արթուր Սահակյանը մշակեցինք, կատարելագործեցինք: Մտածեցինք այսօրվա երիտասարդների հումորը և դասական հումորը միացնենք, տեսնենք ինչ կստացվի: Շատ հետաքրքիր ներկայացում ստացվեց: Ամեն տարիքային խմբի մարդիկ գալիս էին ներկայացմանը, որովհետև հետաքրքիր էր: Այս պահին Մոլիեր եմ կարդում` "Ժլատը": Ռեժիսորին ասում եմ` միգուցե արժի սա բեմադրել: Ուզում եմ մի հետաքրքիր տրագիկոմեդիա գտնել: Իմ սիրելի վերջին դերերից` "Բարև ես մնում եմ" ներկայացման մեջ փոստատարի դերն էր: Արտագաղթի թեմայով էր: Փոստատարը ամեն անգամ  նամակ բերելուց տեսնում է` մի լույս հանգել է, մի դուռ փակվել: Ինքն է կարդում նամակներն ու պատասխանում:  Վերջում գրում է իր նամակը: Մի հրաշք գործ էր:

Քաղաքական հումորը բարդ ժանր է: Ինչպե՞ս եք փորձել լրացնել այդ բացը:

Այո, ժողովրդին դուր է գալիս քաղաքական թեման` ասում են. "Արա, ճիշտ ա ասում, լավ ասեց": Բայց քաղաքական ուղղվածությունը ինձ չի գրավել: Եղել են դրվագներ, խաղացել եմ, բայց դա իմը չէ: Քաղաքագետներն այսօր գլուխ չեն հանում քաղաքականությունից, ուր մնաց դերասանները, թեև սերիալներում ամենաշատը, երևի, փափագում են այդ դերերը խաղալ:

Ո՞վ է ձեր ամենասիրելի դերասանը, երգիծաբանը:

Արկադի Ռայկինը: Նրա գործերը խորն են, բազմաշերտ:

 

ԲԱՐՈՄԵՏՐ

21:25 Մարտ 23, 2015

Ամենաընթերցված նյութեր