Սերգեյ Դանիելյան. "Ո՞նց կարող է խեղկատակն իրենից վտանգ ներկայացնել"

Մարտի 3-ին երևանյան STATION փաբում տեղի ունեցավ Սերգեյ Դանիելյանի ներկայացումը stand up ժանրում: ԲԱՐՈՄԵՏՐԸ օգտվելով առիթից, փոքրիկ զրույց ունեցավ "Դիվադադար"-ի գլխավոր հերոսի հետ:

Ի՞նչ եք կարծում Հայաստանում stand up ժանրը զարգացման հեռանկար ունի՞, թե ոչ: Որո՞նք են հիմնական խնդիրները:

Ոչ մի խնդիր չկա, հեռանկար ունի իհարկե, ուղղակի հետաքրքիր ու անկեղծ արտիստների խնդիր կա, որոնք որ իսկապես կպատմեն այն, ինչ ժողովրդին հուզում է, ոչ թե ինչ-որ մատից ծծած պատմություններ…

Լսարանը, որպես կանոն, ադեկվա՞տ է արձագանքում հումորին, թե՞ դերասանը հարկադրված խիստ պարզունակ է դարձնում մատուցվող նյութը:

Ո’չ իմ հանդիսատեսը, ես նրան 20 տարվա ընթացքում եմ հավաքել: Պատահական մարդ ինձ մոտ չի գալիս:

Վերջին շրջանում Դուք շատ եք անդրադառնում քաղաքական սատիրային. այլաբանություններով, նմանակումներով փորձում եք հանրայնացնել քաղաքական գործիչների այս կամ այն "կիքսերը", բացթողումները: Արդյո՞ք վտանգավոր զբաղմունք չի դա:

Չէ, սատիրան մեր երկրում բացարձակ չի հետապնդվում, հետապնդվում են քաղաքական գործիչները, միգուցե, ովքեր այդ դաշտում ուղղակի ձևով են խոսում և իրենցից վտանգ են ներկայացնում, ո՞նց կարող է խեղկատակը իրենից վտանգ ներկայացնել, նա ուղղակի զվարճացնում է: Ասենք, ինչ-որ պաշտոն չեմ ուզում իրենցից, որ իրենք ասեն."Այ, հեսա ժողովրդին կհանի ոտի ու պաշտոն կուզի կամ փող կուզի", բացարձակ…

Թեկուզ հենց Ձեր կարծիքը այլաբանություններով արտահայտելու համար…

Ես երբեք մարդուն չեմ վիրավորում, ես անդրադարձել եմ շատ պաշտոնյաների, բայց իրենց երբեք չեմ վիրավորել: Դեռ ավելին, իրենցից շատերը գալիս են իմ ներկայացումներին և իրենք էլ են իմ հանդիսատեսը, ինչպես մյուսները: Դա նորմալ է, ես տեսնում եմ, որ իրենք իրենց վրա դա չեն վերցնում, երևի, որպեսզի չվիրավորվեն, բայց մտածել է տալիս…Դա նորմալ է, խորհրդային տարիներին էլ, երբ փակ երկիր էր և հետապնդում էին արվեստագետներին, կային stand up-իստներ, նույն Ժվանեցկին, Զադորնովը, ինչու չէ նաև Ռայկինը, ով ուներ թատրոն, և ամեն ինչ, ինչ հնարավոր էր, ասվում էր, նույնն էլ մեզ մոտ: Դե մենք stand up, որպես այդպիսին չունեինք, հիմա է զարգացել:

Ո՞ր քաղաքական գաղափարախոսությանը կամ հոսանքին եք հարում, ազատակա՞ն եք, պահպանողակա՞ն, սոցիալի՞ստ, գուցե նեոանարխի՞ստ:

Ոչ մեկին, ոչ մեկի իմաստը չեմ էլ հասկանում:

Սերգեյ Դանիելյանը քաղաքական կումիռներ ունի՞, թե ոչ:

Կումիռնե՞ր, չէ: Ես քաղաքականությամբ զբաղվող մարդկանցից բոլորից հավասարապես հեռու եմ, այսինքն` չեմ ասի սիրում եմ կամ ատում եմ…Կան քաղաքական գործիչներ, որոնց ատում եմ կամ չեմ սիրում` որպես քաղաքացի, բայց ասել, որ ես կումիռներ ունեմ` չէ, որովհետև ես արդեն ավելի հասուն մարդ եմ, որպեսզի ինչ-որ մեկի ետևից գնամ…Քաղաքականությունը ինձ հետաքրքրում է բացարձակ արվեստի տեսանկյունից և stand up-ի մակարդակով:

Ի՞նչ եք կարծում Ձեր "Դիվադադար"-ի նյութերը այսուհետև շատանալու՞ են, թե հակառակը:

Հիմա շատացել են դիտումները, առաջ, օրինակ` 5.000-6.000 էին, հիմա էս մեկը 15.000 նայեց, էն մյուսը 60.000 նայեց, չգիտեմ: Թեմաներ են պետք ժողովրդին, որպեսզի նա "ղժժա" այդ թեմայի վրա… Այսինքն դա քաղաքական վերլուծություն կամ եսիմինչ չի, որ մարդ ծանրաբեռնի իր օրը, դա ընդհանուր մի հատ "միքս" ես անում և այդ թեման դարձնում ես անեկդոտ, ընդամենը: Ինչպես, ասենք, ժամանակին Բրեժնևի մասին ապուշ անեկդոտներ պատմում` ծիծաղում էին, նույնն էլ դա:

Դուք շատ եք օգտագործում "վուլգար" բառեր, արտահայտություններ, այդպիսին է պահանջա՞րկը, թե "նատուրալ հումորի" ժանրի կանոններն են այդպես պահանջում:

Ես ընդհանրապես էդպիսի մարդ եմ, կենցաղում էլ եմ այդ բառերը օգտագործում, ես դրանք չեմ օգտագործում միայն լուրջ հարցազրույցների և հեռուստատեսային հաղորդումների մեջ, դա հենց այն է, ինչ ես կամ: Ես ոչ կերպար եմ խաղում, ոչ ուրիշ բան, ես խաղում եմ իմ մասին…Եթե ոռի ա, ասում եմ ոռի ա: Չեմ կարծում, որ ասենք Դուք, որպես հանդիսատես, հրապուրվեք որևէ "վուլգար" բառով, բացարձակ, դա չի կարող հանդիսատեսին գրավել, հանդիսատեսը հրապուրվում է թեմայով և վերջ:

Դուք Ձեզ համարում եք նատուրալ հումորի ներկայացուցի՞չ:

Երևի հա, չգիտեմ, չեմ մտածել, էդպիսի բաների մասին ես չեմ մտածում:

Ձեզ ռեալիզացված համարու՞մ եք:

Հա, հա, իհարկե: Պարզ է` մարդու բնույթն այնպիսին է, որ միշտ պակասում է ինչ-որ բան, երևի, ասենք, դագաղի մեջ պառկելու ժամանակ էլ կարա ասի. "Այ մարդ, մի քիչ լեն անեիք, ուսս ցավում ա", միշտ էդ բանը կա, մարդու բնույթն է, բայց ընդհանուր առմամբ` հա, իհարկե ինձ համարում եմ ռեալիզացված, սա իմ դաշտն է, իմ հանդիսատեսն է, ում շատ եմ սիրում:

Վերջերս լրացավ Ձեր 50-ամյակը, եթե հետադարձ հայացք նետեք Ձեր կյանքին, ինչ-որ բան կցանկանայի՞ք փոխել Ձեր անձնական կյանքում կամ ստեղծագործական գործունեության մեջ:

50 տարեկանը դա այն է, որ միջին տարիքի ճգնաժամն անցնում է` գալիս է 50 տարեկանը, ինչպես է անցնում այդ միջին տարիքի ճգնաժամը, իսկ անցնում է այն ժամանակ, երբ դու հասկանում ես, որ ոչնչություն ես և հանգիստ շարունակում ես ապրել, էլ ոչ մի ամբիցիաներ չունես: Ես այլևս ոչ մի ամբիցիա չունեմ և հանգիստ ապրում եմ (ծիծաղում է):

Այսինքն` գոհ եք Ձեր ապրած կյանքից ու ինչ-որ բան չէիք փոխի, եթե հնարավորություն ունենայիք:

Կարող է ինչ-որ բաներ փոխեի, ինչու չէ, բայց էդպես որ ասեմ` այ էս բանը պիտի չանեի, մեծ առումով էդպիսի բան չկա: Ես ունեմ շատ լավ ընկերներ, ունեմ շատ լավ ընտանիք, ունեմ շատ լավ, սիրած մասնագիտություն, լավ վճարվող մասնագիտություն ունեմ, հիմա շատ քչերը կարող են ասել, որ լավ աշխատանք ունեն և վճարվում են, մանավանդ Հայաստանում: Բացի սրանից, ավելի մեծ երջանկություն` ի՞նչ պիտի ունենայի, ես իմ տեղում եմ:

 

ԲԱՐՈՄԵՏՐ

22:23 Մարտ 05, 2015

Ամենաընթերցված նյութեր