Արփինե Հովհաննիսյան. "Քաղաքականության մեջ ազնվությունն ու անկեղծությունը չպետք է անտեսվեն"

ԲԱՐՈՄԵՏՐԸ դեռևս չէր "երկխոսել" քաղաքական գործիչների հետ: Այս հարցում որևէ միտում, բնականաբար` չկա: Մեր առաջին հանդիպումը, որով ազդարարվեց նաև քաղաքական ընտրանու ներկայացուցիչների հետ երկխոսությունների սկիզբը, ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Արփինե Հովհաննիսյանի հետ էր:

Օրենսդրական գործունեության կարևորագույն բաղադրիչներից է օրինագծերի մշակումը, պառլամենտական դիվանագիտությունը, ընտրողների հետ հետադարձ կապի ապահովումը: Ո՞րն է զբաղեցնում Ձեր գործունեության առավելագույն մասը և ինչու՞:

-Թերևս Ազգային ժողովի կայքի պարզ մոնիթորինգը ցույց կտա, որ ինձ մոտ մեծ մասը զբաղեցնում է օրինագծերի մշակման հատվածը: Դա, թերևս, պայմանավորված է նրանով, որ մասնագիտությամբ իրավաբան եմ, իսկ սա նշանակում է օրենքների հետ առնչվել և՛ պարտավորված եմ, և՛ սիրում եմ, և՛ հաճույքով եմ դա անում: Գործունեության առավել մեծ մասը դա է զբաղեցնում, բայց սա ամենևին չի նշանակում, որ մյուս ուղղությունները չեմ կարևորում: Ընտրողների հետ տարբեր եղանակներով միշտ կապի մեջ եմ ` հիմնականում թիրախային խմբերի հետ և նույն այդ օրինագծերի մշակման վրա ազդեցությունը հաճախակի պայմանավորված է լինում հենց նրանց կարիքների գնահատմամբ, վերհանմամբ, խնդրի ախտորոշմամբ և, այնուհետև, օրինագիծ ներկայացնելով: Այս բաղադրիչները միմյանց հետ սերտորեն փոխկապակցված են: Խորհրդարանական դիվանագիտության առումով գործունեություն իրականացվում է միջազգային խորհրդարանական ձևաչափերում, ԵԽԽՎ պատվիրակության անդամ եմ, տարբեր բարեկամական խմբերի, ուստի այստեղ ևս զգալի աշխատանք կատարվում է:

Ժամանակակից քաղաքական սոցիոլոգիայում որոշումներ կայացնողներին տրվում են հարցեր` պարզելու համար, թե որքանով են նրանք տիրապետում իրավիճակին և այն խնդիրներին, որոնք առկա են: Մի այսպիսի ընդհանուր հարց. արդյո՞ք մեր երկիրը շարժվում է զարգացման ճանապարհով, թե՞ դոփում է տեղում, իսկ միգուցե` "ե՞տ" է գնում:

-Ձեր հարցին պատասխանելու համար պետք է ռետրոսպեկտիվ հայացք նետել հասկանալու համար, թե որտեղից ենք սկսել և ուր ենք հասել, բացի այդ և՛ երկարաժամկետ առումով հարցին պատասխանել, և՛ կարճաժամկետ` ուղղակի ամփոփելով անցնող տարին: Եթե երկարաժամկետ նայենք` բոլոր առումներով` քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական, կրթական, մշակութային և այլն, երկիրը գլոբալ առումով շարժվում է առաջ: Այստեղ բոլորովին այլ հարց է, որ այդ զարգացման ճանապարհի վրա` առանձին ոլորտներում կան բավականին խնդիրներ, որոնք ինքնին արդեն պրոցեսի մեջ սկսում են ստվեր գցել այդ զարգացման որոշակի բաղադրիչների վրա, ընթացքի վրա: Գլոբալ առումով երկիրն ետ ընթանալու տարբերակ չունի, որովհետև ամբողջ աշխարհը այնքան արագ է փոփոխվում, որ ուզես-չուզես պիտի փորձես ադեկվատ աձագանքել այդ փոփոխություններին: Եթե գնահատենք նախորդ տարվա կտրվածքով` մեր երկրի համար կարևոր իրադարձություն էր ԵԱՏՄ անդամակցությունը: Սա ինքնին նշանակում է, որ երկիրը պետք է ընթանա որոշակի ուղիով, որի արդյունավետությունը, բնականաբար կերևա ժամանակի ընթացքում: Յուրաքանչյուրիս ջանքերով պայմանավորված, եթե ամեն մեկն իր տեղում լինի և իր երկրի համար սրտացավություն դրսևորի, ապա արդեն այդ ինտեգրացիոն գործընթացի համատեքստում կարող ենք զարգացման ճանապարհի վրա հայտնվել: Բայց նաև չափազանց կարևոր է, որ զարգացման ընթացքի վրա հետադիմական, հետընթաց և լճացում ապահովող երևույթները բացառվեն կամ հնարավորինս նվազեցվեն:

 Մեր պառլամենտը, ըստ Ձեզ, որքանո՞վ է նպաստում քաղաքական մշակույթի ձևավորմանը: Հաճախ տպավորություն է ստեղծվում, որ ԱԺ-ի գործունեության քաղաքական բաղադրիչը մղվում է երկրորդ պլան` իր տեղը զիջելով "տղայական" լեզվակռվին կամ ոչ այնքան քաղաքակիրթ այլ դրսևորումներին:

-Չգիտեմ, այդպիսի տպավորությունն որքանով է ամբողջական արտացոլում պառլամենտի իրական ներկապնակը, բայց ես այդ գնահատանականի հետ համաձայն չեմ: Ես շատ հարցերի մասնագիտական տեսանկյունից եմ նայում, և ինձ համար ճիշտ հակառակը` պառլամենտում քաղաքական բաղադրիչը շատ ցայտուն ներկայացված է: Քաղաքականությունը շատ հաճախ մասնագիտականի վրա ստվեր է գցում: Այլ հարց է, որ հաճախ բոլորի` այս առումով ես տարբերություն չեմ դնում քաղաքական ուժերի միջև, "իքս" ամբիցիաների համար սկսում է տուժել բուն պրոցեսը: Իսկ դա նկատելիորեն նվազեցնում է մասնագիտական քննարկումների օգտակար գործողության գործակիցը: Իսկ ինչ վերաբերում է "տղայական" լեզվակռիվներին, բնականաբար, պառլամենտում ինչպես հասարակության մեջ, տարբեր շերտերում, կարող են ստեղծվել նաև արտառոց իրավիճակներ, որտեղ դժվար է սովորաբար էմոցիաները զսպել: Էստեղ էլ մարդիկ են, թեև, այո՛, նրանք պարտավոր են զսպվածության ամենաբարձր մակարդակն ապահովել, բայց հաճախ լինում են դրսևորումներ, որոնք հարիր չեն ոչ պառլամենտական մշակույթին ոչ, ընդհանրապես, մարդկային փոխհարաբերություններին: Խնդիրը լուծվում է, հարաբերությունները կարգավորվում են, բայց հանրության շրջանում նստվածքը մնում է:

Բայց ասում են` իրականում ազդեցիկ քաղաքական գործիչները պետք է "զրո" էմոցիա ունենան: Յուրաքանչյուր մարդ, երբ հետադարձ հայացք է նետում իր անցած ճանապարհին, տեսնում է, որ հատկապես այնտեղ է սխալվել, որտեղ կայացրել է էմոցիաների ազդեցության տակ որոշումներ: Համաձայն չե՞ք, որ խորհրդարանը այն տեղն է, որտեղ չափազանց զգույշ պետք է "վարվել" էմոցիաների հետ, քանի որ այստեղ առաջնային է ոչ թե անձնական, այլ ժողովրդի շահը:

-Ես, իհարկե, համաձայն եմ, որ քաղաքական գործիչը պետք է առավելագույն զսպվածություն և հավասարակշռվածություն ունենա: Երբ տուրք ես տալիս էմոցիաներին, հաճախ կարող են կայացվել այնպիսի որոշումներ, որոնք կարող է չբխեն ժողովրդի շահերից: Բայց, միևնույն ժամանակ, ինչ վերաբերում է ԱԺ-ին, ապա պետք է նկատել, որ այդտեղ տարբեր քաղաքական կուսակցությունների, մշակույթների, տարբեր բնավորության և խառնվածքի տեր մարդկանց կոնգլոմերատ է, որտեղ դրանք իրար են բախվում և էստեղ էմոցիաների բացակայությունը կնշանակի նյարդի, որոշակի անկեղծության բացակայություն: Ես ոչ էմոցիոնալ մարդկանց, իրենց էմոցիաները շատ խորը թաքցնող մարդկանցից խուսափում եմ, այդ թվում` քաղաքականության մեջ, որովհետև անկեղծության պակաս եմ նկատում: Դարերի ընթացքում քաղաքականության համար գրվել են բանաձևեր, տրվել բնորոշումներ քաղաքականությանը, քաղաքական գործիչներին վերագրել են շատ վատ հատկանիշներ, բացասական բնութագրիչներով նրանց բնորոշել: Իսկ ո՞վ է ասել, որ այդ բանաձևերը ճիշտ են կամ ո՞վ է ասել, որ դրանք քաղաքականության մեջ գտնվող յուրաքանչյուր մարդու համար պետք է իրենց ոչ տեղին քայլերի համար արդարացում լինեն: Ով է ասել որ եթե բոլորը մտածում են, որ քաղաքական գործիչը կարող է ճիշտը չասել, թաքցնել, կեղծել ապա դա արդեն իսկ բավարար է հենց այդպիսի լինելու համար: Եթե քաղաքականության մեջ ես, այդ չի նշանակում, որ պետք է մարդուն տրված էութենական որակները` էմոցիաները, ազնվությունը, անկեղծությունը մղվի երկրորդ պլան:

Իսկ դուք ձեզ համարու՞մ եք էմոցիոնալ պատգամավոր կամ, առհասարակ, էմոցիոնա՞լ մարդ եք:

-Այո, ես ինձ համարում եմ էմոցիոնալ մարդ: Տարիների ընթացքում այն աշխատանքը, որը կատարել եմ, ինձ օգնել է պակաս էմոցիոնալ լինել: Իմ պարագայում, ես դա համարում եմ ձեռքբերում: Շատ հաճախ ես էմոցիաներս թաքցնել չէի կարողանում, ինչը կոնկրետ իրավիճակներում, գուցե, ճիշտ չէր: Ժամանակի ընթացքում ես սովորել եմ կառավարել էմոցիաները, բայց ես դրանք երբեք էլ չեմ փորձել հասցնել զրոյականի, որվհետև այդ պարագայում ես կկրոցնեմ իմ "ես"-ը, այդտեղ ես արդեն ինքս ինձ կդավաճանեմ:

Քանի որ տարեվերջ է, գուցե, անցնենք տարին ամփոփող հարցերին: Մի ավանդական հարց. ինչպե՞ս կգնահատեիք անցնող 2014-ի քաղաքական տարին:

-Քաղաքական տարին ինչպես միշտ, այս տարի էլ հագեցած էր, քաղաքական կյանքը լեցուն էր իրադարձություններով` նոր կառավարության ձևավորում, բնականաբար նոր ծրագիր, պետական բյուջեի հաստատում, Եվրասիական տնտեսական միությանը անդամակցություն: Ժամանակի ընթացքում և հաջորդ տարում, հատկապես, տեսանելի կլինեն այս նույն տարում ցանած սերմերի արդյունքները:

Ո՞րը կհամարեիք տարվա ամենամեծ ձեռքբերումը, և որն էր, ըստ Ձեզ, առավել շոշափելի ձախողումը:

-Ես կարող եմ մատնանշել իրադարձություններ, որոնք նշանակալից են, օրինակ` նույն ԵԱՏՄ-ին անդամակցելը, անկախ նրանից, որ քաղաքական ուժը դրան ինչ գնահատականներ է տալիս: Այդ նշանակալից իրադարձությունը որքանով արդարացված կլինի, հաջողություն կհամարենք, ձեռքբերում կհամարենք, ցույց կտա ժամանակը: Տարվա ընթացքում եղան դեպքեր, որոնք երբեք չեմ ցանկանա, որ երբևէ կրկնվեն: Խոսքը նախևառաջ օգոստոսին Ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանին առկա ծայրաստիճան լարվածությունն էր, որի արդյունքում զոհվեցին մեր հերոս հայորդիները: Ցանկացած օր նմանատիպ լուր չլսելը ես համարում եմ լավագույն ձեռքբերումը:

Իսկ ինչպիսի՞ն էր տարին ձեզ համար:

-Հատուկ իրադարձություն, առաձնացնել փոքր ինչ կդժվարանամ: Մեծ ձախողումներ չեմ ունեցել, դա էլ համարենք հաջողություն:

Մշտապես ծանրաբեռնված աշխատանքային գրաֆիկի մեջ հասցնում եք ժամանակ հատկացնել նոր գրքեր ընթերցելուն, պարզապես, հաճույքի համար, ոչ մասնագիտական, որը պարտավորված եք ամեն օր կամ ժամանակ առ ժամանակ վերընթերցել: Կարևոր է նաև թե, հատկապես, ինչ է մարդ կարդում: Որո՞նք են այն հեղինակները կամ գրքերը, որոնք առաձնացնում եք:

-Որոշակի ժամանակ ես չէի կարողանում իմ սիրելի գրականությունը կարդալ, մասնագիտական գրականությունն էր ժամանակիս մեծ մասը զբաղեցնում: Ամեն դեպքում ես փորձում եմ ժամանակ գտնել և կարդալ` լինի ինքնաթիռում կամ որևէ այլ տեղ, որովհետև դա հնարավորություն է տալիս ապրելու, շնչելու, երազելու, զարգանալու, բազմաթիվ ֆունկցիաներ, որոնք որևէ այլ ձևով չես կարող լրացնել: Վերջին գիրքը, որ կարդում էի աֆղան գրող Խալեդ Խուսեյնի "Бегущий за ветром" վեպն էր, նաև կարդացել եմ նրա "Тысяча сияющих солнц" ստեղծագործությունը: Առաջին ստեղծագործությունը, որը նշեցի, թարգմանվել է քառասունից ավելի լեզուներով և համարվում է լավագույն գրքերից մեկը: Բազմիցս ասել եմ` առանձնացնում եմ Բալզակին, կարդացել եմ նրա ստեղծագործությունների գրեթե 90 տոկոսը: Փիլիսոփայության մեջ շատ գրքեր կան, որոնք ազդեցություն են թողել` սկսած Արիստոտելից, վերջացրած Հեգելով ու Կանտով:

Իսկ ձեր նշած վերջին գիրքը ձեզ խորհուրդ էին տվել ընկերները թե՞ դուք էիք ինտենետում գտել:

-Ֆեյսբուքյան էջում տասնյակի հրապարակումից հետո էր խորհուրդը հնչել, ես էլ կարդացի ու շատ հավանեցի:

Գրեթե բոլոր կանանց մոտ երբեմն լինում են անկումնային տրամադրություններ, երբ նույնսիկ ինքնագնահատականն է ընկնում: Դրա դեմ պայքարի լավագույն տարբերակներից մեկը հոգեբանները համարում են շոփինգը: Ոմանք գտնում և կարդում են դրան առչվող նյութեր` թե ինչպես բարձրացնել ինագնահատականը կամ սոցցանցում զանազան թեսթեր լրացնում: Կարծում եմ հատկապես կանանց կհետաքրքրի` դուք ի՞նչ եք անում, երբ ինքնագնահատականը ընկնում է:

-Ամեն մեկն ունի իր ինքնգանհատականի ձևավորման բաղադրատոմսը: Կարդալը մեծ ազդեցություն ունենում է, բայց միայն դա բավական չէ: Պետք է աշխատես քո վրա` փոքրիկ թերությունները շտկելով առաջ գնաս: Ցանկացած լավ հատկանիշի վրա պետք է աշխատել անընդհատ, որևէ մեկին դա հեշտությամբ չի տրվում: Իմ պարագայում, ես փորձում եմ հասկանալ` որտեղ եմ սխալվել, որը կարող էր իր ազդեցությունը թողնել իմ ինքանգնահատկանի վրա: Հայելու առաջ եմ կանգնում և ինքս իմ հետ ազնիվ եմ լինում` ինչ եմ արել և ինչն է պատճառը, որ ես հիմա այդպիսի զգացողություն ունեմ, փորձում եմ բնականաբար շատ արագ դուրս գալ այդ վիճակից: Մի դեպքում կարդալն է, երկրորդ դեպքում ներողություն խնդրելը, երրորդ դեպքում ճիշտ հակառակը` կոնկրետ մարդու հետ հստակ հարաբերություններ պարզելը, մեկ այլ դեպքում շոփփինգը: Շատ տարբեր կարող են լինել բանաձևերը, կախված է իրավիճակից:

Ձեր հաբիտար իմիջը տպավորիչ է, նույնը կարելի է ասել վերբալի մասին: Իսկ երբևէ մտածել եք` Ձեր շարժուձևը, ժեստերն ու միմիկաները, որոնք կազմում են կինետիկ իմիջի հիմքը, համապատասխանում են Ձեր իմիջային հիմնական բաղադրիչներին:

-Դա դուք պետք է ասեք: Ես իմիջիս վրա հատուկ չեմ աշխատում, առհասարակ սիրում եմ գեղեցիկը: Աշխատանքի բերումով դասական հագուստ եմ նախընտրում, քանի որ շուրջ 12 տարի պետական համակարգում եմ աշխատում, որը, բնականաբար, իր ազդեցությունը պետք է թողներ իմ իմիջի վրա:


Իսկ հնարավո՞ր է Արփինե Հովհաննիսյանին տեսնել պատառոտված ջինսերով:

-Շատ պատառոտված` ոչ, բայց, ինչու ոչ, պատառոտված ջինսերով հնարավոր է ինձ տեսնել: Իմ ոճը հանգստայան օրերին կտրուկ տարբերվում է: Այնպես որ Երևանի փողոցներում ինձ կարելի է տեսնել այդպիսին և նույնիսկ չճանաչել:

ԲԱՐՈՄԵՏՐԻ հարցումները պարզել են, որ մեր համաքաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունը սիրում է Ամանորին նվերներ տալ, իսկ մեծամասնությունը խոստովանել է, որ սիրում է նաև ընդունել դրանք: Դուք կարևորում եք նվերներ ստանալը, թե՞ նվիրելը:

-Սիրում եմ և նվիրել, նաև` ստանալ: Արդեն նվերների որոշ մասը գնել եմ: Սիրում եմ Ամանորը:

 

 

ԲԱՐՈՄԵՏՐ

20:32 Դեկտեմբեր 24, 2014

Ամենաընթերցված նյութեր